Λοιπόν, προχωρώ και ελπίζω να ευδοκιμίσει αυτή η προσπάθεια.

Αυτή τη στιγμή δουλεύω επί 5 συναπτά έτη, με μόνα διαστήματα μη εργασίας αυτά των κανονικών μου αδειών. Είχα ξαναδουλέψει και πριν στη ζωή μου φυσικά, η αλήθεια είναι ότι από τα 15-16 μου έχω κανει διάφορες δουλειές. Στην αρχή για χαρτζηλίκι και για να “στρώσω” (καθότι ατίθασος έφηβος), στη συνέχεια και μεγαλώνοντας σιγά-σιγά το να δουλεύω τα καλοκαίρια είχε γίνει κανόνας. Οκ, μεγάλωσα σε νησί και δεν είχα ανάγκη διακοπών με την έννοια που έχουν οι αθηναίοι, αλλά καλοκαιρινές διακοπές μπορώ να δηλώσω ότι έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα 28 μου (όντας πια και εγώ “αθηναίος”. Δεν ήμουνα ο Καίλας φυσικά, και ούτε ο μοναδικός πιτσιρικάς στο νησί που έκανε το σερβιτόρο τα καλοκαίρια. Στις τουριστικές περιοχές αυτός είναι ο κανόνας για τους περισσότερους που δεν δουλεύουν στο δημόσιο. Εφτά μήνες δουλειά στο φουλ και πέντε στην ανεργία. Έτσι δούλευαν και δουλεύουν οι γονείς μου έτσι δούλευα και εγώ. Βασικά έκανα το σερβιτόρο σε ένα μακρινό μπάρμπα που είχε μια ψαροταβέρνα περίπου εσώκλειστος έμενα εκεί δηλ. Τις πρώτες δύο χρονιές εκεί στα 15 και στα 16 λεφτά δεν έπερνα καθόλου. Μοιράζόμουν μαζί με τον ξάφερφό μου τα φιλοδωρήματα, και μας φτάναν μια χαρά. Ο πατέρας ξεφορτωνόταν από τα έξοδα μου και εγώ ξεφορτωνόμουν τον πατέρα μου. Κάπου εκεί όμως ανάμεσα στα 16 και 17 και στη φάση της φουλ αρχικής πολιτικοποίησης μου άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα. Από την αρχή διαπραγματεύτηκα την εργατική μου δύναμη ζήτησα μισθό. Και πήρα. Σαν αυτόν που παίρνουν οι φαντάροι. Δούλευα δύο μήνες 12 και πλέον ώρες και στο τέλος πήρα 100 χιλιάρικα. Το Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς ένιωσε πολύ καλά τι πάει να πει εκμετάλλευση. Και όπως πάντα είναι καλύτερα να τη μαθαίνεις από δικούς σου ανθρώπους παρά από ξένους.

Το επόμενο καλακαίρι δεν πήγα στο μπάρμπα μου. Ο πατέρας μου μου βρήκε δουλειά στην εταιρεία ενοικιάσεων καροτσιών αποσκευών στο αεροδρόμιο του νησιού. Ελαστικότητα; Με τρέλλα. Μπορούσες να πας τρεις φορές στο 24ωρο από δύο ώρες τη φορά. Φράγκα 900 δραχμές η ώρα. Το καροτσάκι έκανε 300 να το πάρεις. Όλοι μας εκεί πιτσιρικάδες εκεί στα 18 με 20. Και δύο μετανάστες αλβανοί στους οποίους κανένας μας δεν μίλαγε στην αρχή. Όχι από κάνα ρατσιστικό μένος. Μάλλον από αδιαφορία και από ντροπή μιας και ήταν κατα πολύ μεγαλύτεροι μας. Στα 25. Τέλη Ιούλη αρχές Αυγούστου είμουνα παλιός και είχα μάθει τα κόλπα της δουλειάς. Τσεπώναμε όλοι φράγκα με τρέλλα. 900 η ώρα; 3000 τσεπώνα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά υπήρχαν πολλοί τρόποι. Ο πιο κλασσικός ήταν να σου ζητήσει ένας επιβάτης καροτσάκι από κάπου που πας να το μαζέψεις, παίρνεις τα 300 και κάνεις την πάπια. Επίσης τα βραδυνά είχαν καλα λεφτά μιας και η αφεντικίνα έλειπε. Σε κάθε τρια καροτσάκια το ένα πήγαινε στην τσέπη μου. Τότε θυμάμαι είχα πιάσει και φιλίες με τον ένα μετανάστη, οποίος έμενε σε μία σκηνή με τον άλλον εκεί κοντά στο αεροδρόμιο… Είχε γίνει και ένα περιστατικό θυμάμαι που με είχε τσαντίσει πολύ. Σε κάποια φάση, ζητάνε από τα μεγάφωνα κάποιον γιατρό, το παιδί αυτό είχε σπουδάσει γιατρός στα Τίρανα. Έτσι φεύγει τρέχοντας να βοηθήσει. Γυρνάει μετά σχεδόν κλαίγοντας, γιατί δεν τον άφησαν να βοηθήσει. Σιγά μην είσαι γιατρός εσύ του είπαν… Μου λέει ρε φίλε, δεν ήθελα λεφτά, να βοηθήσω ήθελα… Τον θυμάμαι ακόμα, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος όπου και να είναι.

Η επόμενη δουλειά άργησε να έρθει, μιας και έπρεπε να διαβάσω για τις πανελλήνιες. Έχουμε φτάσει πια στο χειμώνα του ’96-’97 όπου και πιάνω την πρώτη κανονική μου δουλειά, με ένσημα ωράριο και ρεπό. Εισπράκτορας στο αστικό Κτελ του νησιού. Και όχι μόνο πιάνω κανονική δουλειά αλλά τη βρίσκω και μόνος μου. Τέρμα το νταβατζιλίκι του μπαμπά. Γενικως καλή δουλειά. Βαρέα και ανθιυγειινά, υπερωρίες πληρωμένες κανονικά. Τα ωράρια ήταν λίγο αυστηρά φυσικά. Οι ιδιοκτήτες των λεωφορειών ΟΛΟΙ χουντικοί γιατί επι χούντας κονόμησαν τα λεωφορεία, και μιας και η δουλειά μπήκε τέσσερεις μήνες μέσα στο χειμώνα το περισσότερο της ήταν σχετικά χαλαρή. Και απο φράγκα μία χαρά. Θυμαμαι ο πρώτος μου μισθός ήταν 210.000 χιλιάδες. Το γιόρτασα αγοράζοντας ενα μικρό hi-fi και 2 cd. To Red Medicine των Fugazi και μία συλλογή Clash. Πάλι φυσικά βρήκα τρόπο να τσεπώνω μερικά φράγκα παραπάνω. Αν και οι ελεγκτές έμπαιναν τρεις φορές στο 8ωρο να μας ελέγξουν. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες απλά έδινα ήδη κομμένα εισητήρια στους επιβάτες και γω τσέπωνα το αντίτιμο μιας και αυτά τα εισητήρια δεν φαίνονταν κάπου ότι κόπηκαν!!! Καφρίλες… χιχι…

Οκ μέχρι εδώ. Σταματώ σε αυτή τη φάση την εισαγωγή μου. Στην συνέχεια όλες οι δουλειές που θα πιάσω θα είναι ως φοιτητής, και παρακάτω θα μπω αναλυτικά στην πρόσφατη καριέρα μου στα super markets.

aytonomoikerkyras@yahoo.com

Γενικότερα διαβάζοντας τέτοια κείμενα χαίρομαι, χαίρομαι γιατί βλέπω και άλλους ανθρώπους να διατηρούν μία οξυδέρκεια αρκετά δυσεύρετη στους καιρούς που ζούμε. Χαίρομαι επίσης γιατί μέσα σε μερικές γραμμές τοποθετούνται ξεκάθαρα πάνω σε μία σειρά ζητημάτων. Ζητήματα που όλα προσωπικά τα κρίνω καίρια προς συζήτηση -αν είναι κάποτε σε αυτή τη χώρα να επαναδημιουργηθεί ένα σοβαρό επαναστατικό κίνημα.

Το ζήτημα της βίας, το ζήτημα της διαμεσολάβησης, το ζήτημα αντιπροσώπευσης, το ζήτημα της πρωτοπορίας της σχέσης δηλ. πολιτικού υποκειμένου και κοινωνίας, το ζήτημα της ευθύνης, το ζήτημα του δημόσιου χώρου όλα αυτά τα ζητήματα που η ιδεολογία τα έχει λύσει αλλά η επαναστατική θεωρία αντιθέτως οφείλει να συζητάει διαρκώς, προσωπικά τα κρίνω πολύ κεντρικά

Κατά την γνώμη μου δεν χρειάζεται και πολύ να ψάξει κανείς για να δει που οι σύντροφοι έχουν δίκιο. Αρκεί μία βόλτα στα thread του indymedia (πχ. ας πούμε όσον αφορά τις φοιτητικές διαδηλώσεις) για να δει κανείς μία εντελώς άστοχη πρακτική σε σχέση με τα ΜΜΕ. Το πλήθος των σχολιών και των συζητήσεων για τις φοιτητικές διαδηλώσεις δεν αφορούσε αυτές καθαυτές αλλά την αναπαράσταση τους απο τα ΜΜΕ. Πιο πολλά διάβαζε κανείς για τον Πρετεντέρη, παρά για το πως ήταν η διαδήλωση.

Ωστόσο, αν και στα περισσότερα έχουν σχεδόν απόλυτο δίκιο κάπου διαπράττουν ένα σφάλμα. Δεν χρειάζεται το κράτος να βρει λαβές στις εμπρηστικές επιθέσεις προκειμένου να έρθει αυτό να μας δικαιολογήσει το αίσθημα τις ασφάλειας. Όποια μορφή αντι βίας και να χρησιμοποιήσουν οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευομένοι πάντα θα κρίνεται στο συγκεκριμένο επίπεδο από το κράτος. Άλλωστε όλες οι βίες πέρα από τη δική του ειναι εξορισμού παράνομη. Εδώ είχε πνιγεί το κέντρο από τα δακρυγόνα και όλοι απειλούνταν στα τηλεπαράθυρα.

Με πιο απλά λόγια, όσοι αντιστέκονται πάντα θα κατηγορούνται και πάντα θα χαρακτηρίζονται διάφορα από ληστές και δολοφόνοι μέχρι εν δυνάμει τρομοκράτες. Στο βαθμό που ο συσχετισμός δυνάμεων επιτρέπει στα αφεντικά να το κάνουν. Ας πούμε αν αύριο μεθαύριο οι συσχετισμοί γίνουν ακόμα χειρότεροι θα μπορούσαμε να δούμε εργαζόμενους που ζητάνε μία αύξηση να κατηγορούνται για τρομοκράτες. Αυτό δε σημαίνει βέβαια, ότι δεν κάνουμε τίποτα που να δίνει λαβή στο λόγο της κυρίαρχης ιδεολογίας. Οι σύντροφοι μάλλον δεν εννοούν αυτό ομώς, αλλά το επιχείρημα βρίσκεται σε λάθος δρόμο. Μιας και ο δρόμος αυτός οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην επίκληση της νομιμότητας.

Για μένα είναι προφανές ότι η νομιμότητα ή όχι δεν είναι κανενός είδους κριτήριο για μία δράση. Άλλωστε μέσα στην σημερινή αλλοτρίωση του υπάρχει ένα σύνθημα που αυτό λέει “Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”… (Η σημερινή αλλοτρίωση αυτού του συνθήματος βρίσκεται στο να φωνάζεται για 2 ευρώ παραπάνω από συνδικαλιστές γραφειοκράτες…).

Αυτά.

Μετά από μία πραγματική δύσκολη μέρα στη δουλειά (βέβαια τώρα που το σκέφτομαι -οι περισσότερες δύσκολες είναι…) σχολώντας έκατσα να χαζέψω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Ομολογώ εδώ ότι οι αγαπημένες μου εφημερίδες απο πλευράς πρωτοσέλιδων είναι αυτές οι κουτσομπολίστικες που τις μελετάω με ένα αξιοπρόσεκτο ενδιαφέρον. Θεωρω ότι είναι πραγματικά πολύ μπροστά για μία σειρά από λόγους. Πιθανά ένας σαν εμένα που έχει “εντρυφήσει” στην καταστασιακή θεωρία περί του θεάματος, και είναι φορέας όλης της σουρεαλιστικής και ντανταιστικής παράδοσης, βρίσκει σε αυτά τα πρωτοσέλιδα μερικά πολύ λαμπρά πράγματα.

Χώρια την κοινωνονιολογική μελέτη και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που προκύπτουν από τα ζητήματα που παρουσιάζουν.

Έτσι λοιπόν σήμερα διάβασα σε 2 από αυτές τα εξής: ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ (η τάδε διαγωνιζόμενη κόλλησε ανεμοβλογιά και έχουν πανικοβληθεί όλες) στη μία και στην άλλη δίπλα σε μία ολοσωμη φωτογραφία ενός μοντέλου ΜΕ ΑΠΕΙΛΗΣΕ Η ΑΝΟΡΕΞΙΑ.

Χώρια το αστείον του πράγματος για τον τρόμο στα καλλιστεία από την ανεμοβλογιά και την απειλητική ανορεξία που κυκλοφορεί οπλισμένη και απειλεί τον κοσμάκη, άρχισα καθώς κατέβαινα προς το σταθμό να σκέφτομαι διάφορα. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ο William Burroughs και οι αναφορές του στα ζητήματα των ασθενειών, της ομορφιάς, του σεξ και των τεχνικών χειραγώγησης. Έπλασα στο ζαλισμένο απο την κούραση και τον λίγο ύπνο μυαλό μου ένα μπαροουζιακό διήγημα. Όπου στο κοντινό μέλλον όλος αυτός ο κόσμος του θεάματος έχει αποκοπεί τόσο από την κοινωνική ζωή ζώντας σε αποστειρωμένες γυάλες όπου πια το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει αποδυναμωθεί από την αποστείρωση. Ακτιβιστές ενάντια στον έλεγχο των ΜΜΕ εξαπολύουν βιολογικές επιθέσεις μολύνοντας τα βαμβάκια του ντεμακιγιάζ με τον ιό της ανεμοβλογιάς μολύνοντας ολόκληρα στούντιο και απειλώντας με κατάρρευση όλο το σύστημα χειραγώγησης.

Μετά σκέφτηκα πως είναι δυνατόν ένας πραγματικός άνθρωπος με πραγματικά προβλήματα να δίνει χρήματα για να αγοράσει αυτές τις βλακείες. Μετά σκέφτηκα α. ότι ακριβώς πραγματικός κόσμος με πραγματικά προβλήματα αγοράζει αυτά τα πράγματα μπας και ξεχαστεί και β. ότι υπάρχει κόσμος που δίνει χρήματα για ακόμα πιο ηλίθια πράγματα. Οπότε έλυσα την απορία μου μόνος μου. Ευχαριστώ.

Και η τελευταία και πιο σημαντική νομίζω σκέψη μου ήταν αλήθεια άραγε πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι όλες αυτές οι βλακείες περί lifestyle και τα λοιπά να καταρρεύσουν, να νικηθούν, να πολεμηθούν. Και κυριώς πώς;

Με αυτά και με αυτά έφτασα στο σταθμό του τραίνου όπου άρχισα να σκέφτομαι πιο σημαντικά ζητήματα από το να χαρίσω στην ανθρωπότητα ένα λαμπρό διήγημα και μερικά φιλοσοφικά ή μη ερωτήματα…

Να φάω τορτελίνια ή να τηγανίσω δύο αυγά;

Η παραπάνω φωτογραφία έχει τραβηχτεί τη δεκατία του ’30 στις ΕΠΑ. Είναι έξω από ένα εργοστάσιο όπου οι απεργοί εργάτες και εργάτριες συγκρούονται με την αστυνομία. Αυτή η φωτογραφία είναι μία από τις πιο όμορφες φωτογραφίες “συγκρούσεων” που έχω δει. Σε πρώτο πλάνο μερικές εργάτριες (προσέχτε τις λεπτομέρειες… όλες φοράνε τακούνια, κρατάνε από μία πέτρα και από ένα ξύλο και φοράνε τα μαντήλια τους μάλλον λόγω των καπνών…). Από το ’30 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλές μα πάρα πολλές χρονιές. Έχουν μεσολαβήσει τα κινήματα των ταυτοτήτων (σεξουαλικών, φυλετικών, πολιτισμικών κλπ.) των δεκαετιών ’60 και ’70, έχει μεσολαβήσει η ακμή και η παρακμή του κράτους πρόνοιας, έχει κυλήσει στο αυλάκι πολύ αίμα και πολύ μελάνι.

Πριν από δύο μήνες περίπου έγινε στην Αθήνα μία εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Αλληλληγγύης στους Αγώνες στο Ζαγκλιβέρι, όπου μίλησαν για το τι συμβαίνει σε εκείνη τη γωνιά της χώρας, 2 γιατροί μέλη της Σύσκεψης Εργαζομένων του ΚΥ Ζαγκλιβερίου και 3 γυναίκες της Επιτροπής Κατοίκων της Γερακαρούς. Δεν θα σταθώ καθόλου στην ενημέρωση για το τι ειπώθηκε, ποια είναι η κατάσταση εκεί κλπ. Πολλά πράγματα άλλωστε μπορείτε να τα δείτε και εδώ. Θα σταθώ όμως πολύ περισσότερο σε αυτές τις 3 γυναίκες.

Τρεις γυναίκες της ελληνικής “επαρχίας” σε ένα χωριό λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, χωρίς καμία πολιτική εμπειρία αγώνα. Κατέβηκαν στην Αθήνα (κάποιες για πρώτη φορά), και στάθηκαν μπροστά σε ένα ακροατήριο 100 και πλέον ανθρώπων: αριστερών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών, που όπως αποδείχτηκε δεν είχαμε σαν ακροατήριο να τους πούμε ΤΙΠΟΤΑ.

Την αρχική μας περιέργεια διαδέχτηκε η έκπληξη, την έκπληξη μας την διαδέχτηκε η αμηχανία. Την αμηχανία μας την διαδέχτηκε η χαρά. Γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να δίνουν ένα καθημερινό αγώνα ενάντια στις μικρές και μεγάλες εξουσίες της περιοχής, (από τους ντόπιους κομματάρχες μέχρι τον Ψωμιάδη), γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να σπάνε στην πράξη τα στεγανά του ρόλου τους, γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να μιλάνε και όλη η αριστερά να το ΒΟΥΛΩΝΕΙ. Γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες και ξέραμε ότι δεν ηταν τρεις γυναίκες μόνο, αλλά ένα κομμάτι μιας τοπικής κοινωνίας εργαζόμενοι, εργαζόμενες, συνταξιούχοι, γέροι και γριές, που κατέβαιναν στο δρόμο, κόλλαγαν ανακοινώσεις, έκλειναν δρόμους, έκαναν διαμαρτυρίες στη Θεσσαλονίκη και στο Λαγκαδά. Και ότι αμα λάχει πηγαίνανε στον Ψωμιάδη (που όλη η Ελλάδα του γλύφει τα αρχίδια), και σταθήκανε με αξιοπρέπεια και απαιτητικά απέναντι του. Με τη δύναμη που έχεις άμα ξέρεις ότι είσαι κομμάτι ενός αγώνα. Και αμα λάχει τον “φτύνεις” και στα μούτρα.

Είναι πάρα πολλά αυτά που μπορεί να πει κανείς, και για την εκδήλωση και για τον ίδιο τον αγώνα εκεί πάνω. Και μένουν να ειπωθούν, όχι από εμένα και απο εδώ αλλά από διαδικασίες και σε πραγματικό χρόνο.

Τί σχέση όμως έχει η φωτογραφία από πάνω τραβηγμένη 80 χρόνια πριν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα δυτικότερα με το Ζαγκλιβέρι; Με το Ζαγκλιβέρι πιθανότατα καμία. Έχει όμως με το φεμινισμό και τις φεμινίστριες. Εγώ εδώ θέλω απλά να θυμήσω. Ότι ο φεμινισμός ή είναι μέρος ενός συνολικού επαναστατικού κινήματος (όπως το 1900-1920 και το 1960-1980) ή δεν είναι τίποτα. Με άλλα λόγια: ο φεμινισμός είναι κομμάτι και χαρακτηριστικό του ευρύτερου επαναστατικού κινήματος. Από μόνος του είναι απλά ένα ακόμα μεταρρυθμιστικό πρόταγμα.

ΥΓ. Κατα τ’ άλλα κάποιοι σύντροφοι και συντρόφισσες προτίμησαν να κατέβουν 400 χλμ νότια για να καταδικάσουν την πατριαρχία και το ρατσισμό στην Αμάρυνθο, παρά να ασχοληθούν λίγο με κάτι που γίνεται μισή ωρα από την πόλη τους. Μπράβο, σπουδαία πολιτική τακτική.