Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Μία μικρή προλεταριακή ιστορία αγάπης και μίσους- Ι

Πριν ένα και πλέον μήνα ξεκίνησα να γράφω για την διαδικασία “αυτοαπόλυσης” μου. Το άφησα στη μέση. Όπως και την ίδια διαδικασία. Για διάφορους λόγους που θα εξηγήσω σε αυτή την ενότητα. Εδώ και πολύ καιρό τριγυρίζει στο μυαλό μου να αρχίσω σιγά σιγά να περιγράφω την εργασιακή μου εμπειρία. Γράφοντας αργά αργά κομμάτι κομμάτι, πράγματα που συνέβησαν και πράγματα που έκανα. Δουλειά όχι εύκολη, μιας και απαιτεί μια αποστασιοποίηση, επίσης και κουραστική. Δεν μπορείς να γυρνάς από το 8ωρο και να σκέφτεσαι τη δουλειά, θες να πιεις ένα καφέ να έρθεις στα ίσα σου. Πόσο μάλλον να μπαίνεις σε μία διαδικασία τέτοια.

Λοιπόν, προχωρώ και ελπίζω να ευδοκιμίσει αυτή η προσπάθεια.

Αυτή τη στιγμή δουλεύω επί 5 συναπτά έτη, με μόνα διαστήματα μη εργασίας αυτά των κανονικών μου αδειών. Είχα ξαναδουλέψει και πριν στη ζωή μου φυσικά, η αλήθεια είναι ότι από τα 15-16 μου έχω κανει διάφορες δουλειές. Στην αρχή για χαρτζηλίκι και για να “στρώσω” (καθότι ατίθασος έφηβος), στη συνέχεια και μεγαλώνοντας σιγά-σιγά το να δουλεύω τα καλοκαίρια είχε γίνει κανόνας. Οκ, μεγάλωσα σε νησί και δεν είχα ανάγκη διακοπών με την έννοια που έχουν οι αθηναίοι, αλλά καλοκαιρινές διακοπές μπορώ να δηλώσω ότι έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου στα 28 μου (όντας πια και εγώ “αθηναίος”. Δεν ήμουνα ο Καίλας φυσικά, και ούτε ο μοναδικός πιτσιρικάς στο νησί που έκανε το σερβιτόρο τα καλοκαίρια. Στις τουριστικές περιοχές αυτός είναι ο κανόνας για τους περισσότερους που δεν δουλεύουν στο δημόσιο. Εφτά μήνες δουλειά στο φουλ και πέντε στην ανεργία. Έτσι δούλευαν και δουλεύουν οι γονείς μου έτσι δούλευα και εγώ. Βασικά έκανα το σερβιτόρο σε ένα μακρινό μπάρμπα που είχε μια ψαροταβέρνα περίπου εσώκλειστος έμενα εκεί δηλ. Τις πρώτες δύο χρονιές εκεί στα 15 και στα 16 λεφτά δεν έπερνα καθόλου. Μοιράζόμουν μαζί με τον ξάφερφό μου τα φιλοδωρήματα, και μας φτάναν μια χαρά. Ο πατέρας ξεφορτωνόταν από τα έξοδα μου και εγώ ξεφορτωνόμουν τον πατέρα μου. Κάπου εκεί όμως ανάμεσα στα 16 και 17 και στη φάση της φουλ αρχικής πολιτικοποίησης μου άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα. Από την αρχή διαπραγματεύτηκα την εργατική μου δύναμη ζήτησα μισθό. Και πήρα. Σαν αυτόν που παίρνουν οι φαντάροι. Δούλευα δύο μήνες 12 και πλέον ώρες και στο τέλος πήρα 100 χιλιάρικα. Το Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς ένιωσε πολύ καλά τι πάει να πει εκμετάλλευση. Και όπως πάντα είναι καλύτερα να τη μαθαίνεις από δικούς σου ανθρώπους παρά από ξένους.

Το επόμενο καλακαίρι δεν πήγα στο μπάρμπα μου. Ο πατέρας μου μου βρήκε δουλειά στην εταιρεία ενοικιάσεων καροτσιών αποσκευών στο αεροδρόμιο του νησιού. Ελαστικότητα; Με τρέλλα. Μπορούσες να πας τρεις φορές στο 24ωρο από δύο ώρες τη φορά. Φράγκα 900 δραχμές η ώρα. Το καροτσάκι έκανε 300 να το πάρεις. Όλοι μας εκεί πιτσιρικάδες εκεί στα 18 με 20. Και δύο μετανάστες αλβανοί στους οποίους κανένας μας δεν μίλαγε στην αρχή. Όχι από κάνα ρατσιστικό μένος. Μάλλον από αδιαφορία και από ντροπή μιας και ήταν κατα πολύ μεγαλύτεροι μας. Στα 25. Τέλη Ιούλη αρχές Αυγούστου είμουνα παλιός και είχα μάθει τα κόλπα της δουλειάς. Τσεπώναμε όλοι φράγκα με τρέλλα. 900 η ώρα; 3000 τσεπώνα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά υπήρχαν πολλοί τρόποι. Ο πιο κλασσικός ήταν να σου ζητήσει ένας επιβάτης καροτσάκι από κάπου που πας να το μαζέψεις, παίρνεις τα 300 και κάνεις την πάπια. Επίσης τα βραδυνά είχαν καλα λεφτά μιας και η αφεντικίνα έλειπε. Σε κάθε τρια καροτσάκια το ένα πήγαινε στην τσέπη μου. Τότε θυμάμαι είχα πιάσει και φιλίες με τον ένα μετανάστη, οποίος έμενε σε μία σκηνή με τον άλλον εκεί κοντά στο αεροδρόμιο… Είχε γίνει και ένα περιστατικό θυμάμαι που με είχε τσαντίσει πολύ. Σε κάποια φάση, ζητάνε από τα μεγάφωνα κάποιον γιατρό, το παιδί αυτό είχε σπουδάσει γιατρός στα Τίρανα. Έτσι φεύγει τρέχοντας να βοηθήσει. Γυρνάει μετά σχεδόν κλαίγοντας, γιατί δεν τον άφησαν να βοηθήσει. Σιγά μην είσαι γιατρός εσύ του είπαν… Μου λέει ρε φίλε, δεν ήθελα λεφτά, να βοηθήσω ήθελα… Τον θυμάμαι ακόμα, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος όπου και να είναι.

Η επόμενη δουλειά άργησε να έρθει, μιας και έπρεπε να διαβάσω για τις πανελλήνιες. Έχουμε φτάσει πια στο χειμώνα του ’96-’97 όπου και πιάνω την πρώτη κανονική μου δουλειά, με ένσημα ωράριο και ρεπό. Εισπράκτορας στο αστικό Κτελ του νησιού. Και όχι μόνο πιάνω κανονική δουλειά αλλά τη βρίσκω και μόνος μου. Τέρμα το νταβατζιλίκι του μπαμπά. Γενικως καλή δουλειά. Βαρέα και ανθιυγειινά, υπερωρίες πληρωμένες κανονικά. Τα ωράρια ήταν λίγο αυστηρά φυσικά. Οι ιδιοκτήτες των λεωφορειών ΟΛΟΙ χουντικοί γιατί επι χούντας κονόμησαν τα λεωφορεία, και μιας και η δουλειά μπήκε τέσσερεις μήνες μέσα στο χειμώνα το περισσότερο της ήταν σχετικά χαλαρή. Και απο φράγκα μία χαρά. Θυμαμαι ο πρώτος μου μισθός ήταν 210.000 χιλιάδες. Το γιόρτασα αγοράζοντας ενα μικρό hi-fi και 2 cd. To Red Medicine των Fugazi και μία συλλογή Clash. Πάλι φυσικά βρήκα τρόπο να τσεπώνω μερικά φράγκα παραπάνω. Αν και οι ελεγκτές έμπαιναν τρεις φορές στο 8ωρο να μας ελέγξουν. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες απλά έδινα ήδη κομμένα εισητήρια στους επιβάτες και γω τσέπωνα το αντίτιμο μιας και αυτά τα εισητήρια δεν φαίνονταν κάπου ότι κόπηκαν!!! Καφρίλες… χιχι…

Οκ μέχρι εδώ. Σταματώ σε αυτή τη φάση την εισαγωγή μου. Στην συνέχεια όλες οι δουλειές που θα πιάσω θα είναι ως φοιτητής, και παρακάτω θα μπω αναλυτικά στην πρόσφατη καριέρα μου στα super markets.

He’s a mighty good leader

Αυτό το βρήκα σε μία αναδημοσίευση στο Indymedia, όπου κάποιος τα χώνει στον κύριο απο κάτω γιατί ήταν (είναι;) πρεζέμπορας. Μιας και με έπιασε το “ζωοφιλικό” μου είπα να το αναδημοσιεύσω γιατί το θεωρώ καταπληκτικό. Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να το διαβάζω νόμιζα ότι ήταν χιουμοριστικό. Το παραθέτω και σχολιάζω μετά.

ΛΑ.Ο.Σ

ΤΟΜΕΑΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ – ΖΩΟΦΙΛΙΑΣ

ΥΠΕΡΝΟΗΜΩΝ ΖΩΟΦΙΛΙΑ – ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ

Καλώς ήλθατε στην Ιστοσελίδα του Τ.Ο.ΖΩ. ΛΑ.Ο.Σ.

Ο Τομέας Οικολογίας και Ζωοφιλίας του ΛΑ.Ο.Σ. αποτελεί το νεώτερο Πολιτικό Όργανο του κόμματος του Ευρωβουλευτή κ. Γ. Καρατζαφέρη και επικοινωνεί την οικολογική και ζωοφιλική Πολιτική Ευαισθησία και Πολιτική Βούλησή του.

(…)

Ο ΤΟ.ΖΩ. / ΛΑ.Ο.Σ. στελεχώνεται από καταξιωμένους επιστήμονες και Ειδικούς των αντικειμένων που επιλαμβάνεται…

Μάνος Δασκαλάκης

Πρόεδρος, Διδάσκαλος Τζούντο, Επιθεωρητής–Σχολάρχης

Υπερνοήμων Ζωοφιλία;;;

Αέναη αναδάσωση;;;

Τομέας Οικολογίας Ζωοφιλίας;;;

ΤΟ ΖΩ ΛΑΟΣ;;;

επικοινωνεί την οικολογική και ζωοφιλική Πολιτική Ευαισθησία και Πολιτική Βούλησή του;;;

Ειδικοί επί της ζωοφιλίας;;;

Διδάσκαλος Τζούντο;;;

Ντοκουμέντο

Ο σκύλος ενός φίλου. Κυριακή μεσημέρι, 46 με 47 βαθμούς. Μετά κάναμε ολόκληρη συζήτηση για το πως και πόσο ζεσταίνονται οι σκύλοι. Εμείς πάντως δε κωλώνουμε. Εδώ έχουμε βγάλει 30 χρόνια καπιταλισμού. Σε μία βδομάδα στους 50 θα κολλήσουμε τώρα;;;…

Hitler was a vegeterian

Ο καπνιστής είναι μια ενσάρκωση του Προμηθέα που κλέβει την φωτιά από τους θεούς και την φέρνει σπίτι. Καπνίζουμε για να δαμάσουμε την δύναμη του ήλιου, να ταυτιστούμε με την αρχέγονη σπίθα, να φάμε από το ίδιο το μεδούλι του ηφαιστείου, να κατευνάσουμε την κόλαση. Όταν καπνίζουμε εκτελούμε μια παραλαγή του χορού της φωτιάς, μια τελετουργία παλιά όσο ο κεραυνός. Το πνευμόνι του του καπνιστή είναι μια γυμνή παρθένα που προσφέρεται θυσία στο θεό της φωτιάς.

Αυτό το βρήκα σε ενα thread στο indymedia. Δεν γνωρίζω αν είναι αντιγραφή ή του ίδιου που το έγραψε. Είναι ωραίο. Και το αφιερώνω σε όλους τους φανατικους αντικαπνιστές. Όπως και το σκιτσάκι του Pazienza.

Jugband Blues pt. I

Σήμερα είναι 31η Μαίου. Και είναι η τελευταία μέρα που βλέπω ολόκληρο το ποσό του μισθού μου στην τράπεζα. Εδώ και μία βδομάδα έχω πάρει την οριστική απόφαση να απολυθώ από τη δουλειά μου. Υπό αυτό τον τίτλο θα δημοσιεύονται οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη διαμάχη ενός εργαζομένου που θέλει να απολυθεί και μιας εταιρείας που δεν θέλει να τον απολύσει.

Καταρχήν γιατί.

Πρώτον στο τέλος της διαδρομής με περιμένει μία όμορφη αποζημείωση της τάξης των 2.000, σαν λιτός άνθρωπος που είμαι μου είναι μία χαρά λεφτά.

Δεύτερον, έχω βαρεθεί τη δουλειά μου. Δουλεύω σε ένα super market. Έτσι και αλλιώς δεν έχω πολλούς λόγους να με ευχαριστεί οποιουδήποτε είδους εργασία. Απλά υπάρχουν ανεκτές και λιγότερο ανεκτές.

Τρίτον, θέλω να ξεκουραστώ.

Τέταρτον και σπουδαιότερον, κάποια μέρα εκεί που έβαζα μαγιονέζες στο ράφι, πίσω από κάτι ξεχασμένα βάζα είχε φυτρώσει ένα τεράστιο μπλε μανιτάρι. Στη βάση του καθόνταν ενας γέρος με άσπρη γενειάδα μια μαγκούρα και ενα ΑΚ 47. Κάπνιζε μία πίπα και ο καπνός ανέβαινε ψηλά σχηματίζοντας πολύχρωμους κύκλους, τετράγωνα και σπείρες.
“Παιδί μου…” μου λέει. “Το κράτος πρόνοιας καταρρέει, οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών σιγα σιγά υποχωρούν. Πρέπει να έχεις κάτι από αυτή την εποχή της ανθρωπότητας να λες στα εγγόνια σου. Πρέπει να βγεις ταμείο ανεργίας. Θυμίσου με και κάποτε θα λες. Υπήρχε μια εποχή παιδιά μου, που έπαιρνα επίδομα ανεργίας.”

Δεν αρνείται κανείς αυτό που βλέπει στα οράματα έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να εμφανίζεται η Παναγία ας πούμε μπροστά σου και να σου λέει κάνε αυτό και συ να τη γράφεις… ‘Ντάξει, εγώ δεν είδα την Παναγία γιατί δεν είμαι χριστιανός… αλλά ΟΚ.

Η όλη μανουρα ξεκίνησε πριν μια βδομάδα ακριβώς. Εγώ εδώ και κανα 2 βδομάδες ψάχνομαι για το πότε θα “χτυπήσω”, έτσι ώστε πότε η απουσία μου θα είναι πιο αποτελεσματική. Έτσι λοιπόν την προηγούμενη Παρασκευή δεν πάω για δουλειά, το μαγαζι ανοίγει κατα τις 10 και γω ξυπνάω κατά τις 11. Κατα τρεις ενημερώνω ότι δεν θα πάω ούτε την επόμενη μέρα για δουλειά.

Έρχεται λοιπόν η Δευτέρα, εγώ όμορφος και άνετος πάω για δουλειά. Ο προιστάμενος μου ούτε που με ρώτησε κάτι, τι έγινε και τέτοια. Τίποτα. Με την ίδια χαλαρότητα που με διακρίνει και θέλοντας να τσεκάρω μία αντίδραση, του λέω κατα τις 11 ότι ούτε την Πέμπτη θα πάω για δουλειά. Τίποτα, βράχος ο τύπος δε μασάει τίποτα. Μπορεί να έφταιγε και το ότι έβρεχε όλη μέρα. Δεν ξέρω.

Τρίτη σκάει ο τύπος πρωί πρωί στη δουλειά, ούτε καλημέρα ούτε τίποτα. Αρχίσε να δίνει διαταγές, κάντε αυτό, κάντε εκείνο. Κανονίστε αυτό, κανονίστε το άλλο. Εγώ έχω ρίξει τους ρυθμούς τησ δουλειάς με τρέλλα. Όταν λέμε έριξα, εννοούμε ότι τους πήρα και τους έστειλα στα τάρταρα της εργατικής αποδοτικότητας. Το οχτάωρο σε slowmotion. Τέλος πάντων τώρα ο τύπος έκανε κάτι αστεία. Μου έστελνε άλλους να μου πούνε τι να κάνω, (βέβαια δεν έκανα τίποτα απο αυτά που έλεγε…), μου έκανε μούτρα. Κάτι αντίστοιχο τώρα των 8χρονων που στραβομουτσουνιάζουν και σου λένε “Δε σε παίζω.” Ήταν τόσο αστείο όλο αυτό που έβαζα τα γιαούρτια και γέλαγα.

Τετάρτη, έρχεται πάλι πρωί πρωί. Πάλι ούτε καλημέρα ούτε τίποτα. Μόνο που αυτή τη φορά ειναι φορτωμένος. Απειλές γενικου τύπου, θα αλλάξουν τα πράγματα εδώ, θα σας στρώσω εγω, και πως την εχετε δει και τετοια. Εγώ δύναμη, βράχος. Απο το ένα μπαίνουν, απο το ίδιο βγαίνουν, δεν κάνουν καν τον κόπο να διασχίσουν το κρανίο μου. Οι ρυθμοί δουλειάς εντωμεταξύ έχουν αρχίσει να σκάβουν ορυχείο στα Τάρταρα με αντιστρόφως ανάλογους ρυθμούς. Κατά τις 12.30 του λέω ότι και την επόμενη μέρα θα λείψω. Πάω για διάλειμμα μετά, και μία συνάδελφος μου λέει για τις επόμενες κινήσεις μιας και συννενοήθηκε με την πιο πάνω από αυτόν. Θα με καλέσει να με ρωτήσει τι συμβαίνει και να δει τι μπορεί να κάνει να λύσει το πρόβλημα. Επιτέλους έγινα πρόβλημα. Τρία ζήτω…

Εγώ φυσικά δεν ξέρω τίποτα, συνεχίζω με τους ίδιους ρυθμούς. Τα πόδια σέρνονται, τα χέρια κρέμονται με πιάνει και κάνα δυο φορές να κάθομαι σε κάτι κιβώτια.

Κατά τις 3 με φωνάζει να μου μιλήσει.

“Τι έχει γίνει τις τελευταίες μέρες; Βλέπω έχεις χάσει την όρεξη σου για δουλειά. Έχει γίνει κάτι.”
“Ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγειάς.”
“Θα μπορούσα να μάθω περισσότερα;”
“Όχι. Είναι σοβαρό και δεν θέλω να το συζητάω.” Εγώ τώρα υφάκι τρελλό έτσι, μαύρη θλίψη και κατάρα, ο χαροκαμμένος γιος και έτσι.
“Κοίτα, η εταιρεία μπορεί να σε βοηθήσει αν είναι μέχρι να ξεπεραστεί το πρόβλημα. Αν θες κάτι να κάνουμε. Ζήτησε μας το.”
Εκείνη την ώρα σκέφτηκα να ζητήσω μερικά εκαττομύρια ευρώ σε λογαριασμό στην Ελβετία αλλά θα πήγαινε στράφι όλη η υποκριτική μου.
“Σαν τι;” Λέω εγώ.
“Θα ήθελες μου λεει μια βδομάδα άδεια; Αν θες δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.”
“Όχι. Μπορεί να χρειαστεί πιο μετά.”
“Φυσικά, καλό είναι να μη βγάζουμε τα προβλήματα μας όμως στη δουλειά. Και θα πρέπει να φροντίσεις να μην δημιουργείς πρόβλημα.”
Αυτό όταν το ακούω αυτό θέλω πάντα να απαντήσω το εξής: Το ίδιο καλό είναι και η δουλειά να μη μας βγάζει προβλήματα στην προσωπική μας ζωή. Κάποια στιγμή θα το πω όμως.

Έτσι λοιπόν τέλειωσε η πρώτη βδομάδα του πολέμου. Το έργο θα συνεχιστεί απο βδομάδα.

Κάτι ενδιαφέρον

Σήμερα το απόγευμα είδα τη δημοσίευση αυτού εδώ του κειμένου της Πρωτοβουλίας Αυτόνομων Κέρκυρας. Το μεταφέρω όλο εδώ και θα σχολιάσω κάποια πράγματα στο τέλος.

ΥΠΟΚΑΘΙΣΤOΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝIΑ: Η ΘΕΑΜΑΤΙΚH ΦYΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΩΤΙΚHΣ ΔΡAΣΗΣ

Οι επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν τον τελευταίο καιρό εναντίον αστυνομικών τμημάτων κατέλαβαν προεξάρχουσα θέση στα ΜΜΕ. Το φαινόμενο χαρακτηρίστηκε ως «πρωτοφανές», παρότι –όπως κατά κανόνα συμβαίνει με την γλώσσα των media– ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι γνωστό πως ένα μέρος του «αναρχικού χώρου» εμμένει σε αυτήν την ιδιόμορφη προπαγάνδα διαμέσου της δράσης εδώ και δεκαετίες. Οι ίδιοι πιθανότατα θα υποστήριζαν ότι οι πρακτικές αυτού του είδους έχουν παραδειγματικό χαρακτήρα. Όμως το ερώτημα, που εύλογα προκύπτει απέναντι σε έναν τέτοιο ισχυρισμό, αφορά το ποιο είναι αυτό το παράδειγμα και ποιους έχει ως αποδέκτες. Αν κανείς πραγματικά πιστεύει, ότι μπορούμε να μιλάμε για «καταπιεσμένους» που θέλουν να «εξεγερθούν», αλλά φοβούνται ή δεν ξέρουν πώς και περιμένουν κάποιον να τους δείξει, μάλλον δεν ζει σε αυτήν την κοινωνία. Η ιδεολογία βέβαια κάνει θαύματα επιτρέποντας στους φορείς της να έχουν μια εντελώς διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Στα δικά τους μάτια υπάρχει από την μια μεριά η καλή κοινωνία και από την άλλη το κακό κράτος και το κακό κεφάλαιο που την διαφθείρουν. Βέβαια τα πράγματα, ευτυχώς ή δυστυχώς, ποτέ και πουθενά δεν ήταν ακριβώς έτσι, πόσω μάλλον στις σημερινές φιλελεύθερες ολιγαρχίες της δύσης, όπου διαπιστώνεται μία άνευ προηγουμένου ιδιωτικοποίηση, με τον καθένα να μην θέλει και πολλά – πολλά με το διπλανό του, αλλά να αναζητά την επιδιαιτησία του κράτους και των θεσμών του όπως η αστυνομία, για την ρύθμιση των διαφορών του με τους «άλλους», τους ξένους, τους «παράξενους»,κλπ. Την στιγμή που η «ασφάλεια» εκφράζεται ως κυρίαρχο αίτημα, εμείς που δεν συμμεριζόμαστε τέτοιου είδους «αξίες», αλλά και δεν παύουμε να είμαστε μέλη αυτής της κοινωνίας, απευθυνόμαστε προς αυτήν και επιδιώκουμε να γίνουμε κατανοητοί.

Όμως οι «κουκουλοφόροι» – όπως αρέσκονται πλέον να τους αποκαλούν τα μέσα, ώστε να εντείνουν τα φοβικά σύνδρομα του σιωπηλού ακροατηρίου τους – προφανώς αδιαφορούν για το αν θα γίνουν κατανοητοί ή όχι. Βρισκόμενοι στην τραγική πλάνη να θεωρούνε εαυτούς ως μια «ελίτ» έξω από την κοινωνία, απευθύνονται σε αυτήν μονάχα για να προκαλέσουν το δέος, πράγμα που δεν επιτυγχάνουν παρά μόνο με τα πλέον συντηρητικά κομμάτια της, μιας και οι φωτιές του εθιμοτυπικού ακτιβισμού τους δεν αποτελούν πλέον τίποτα άλλο από μία παράδοση κάθε άλλο παρά επικίνδυνη και τρομακτική. Οι «εξεγερσιακοί αναρχικοί» πετάνε μολότοφ επειδή έτσι είθισται να γίνεται τα τελευταία τριάντα χρόνια. Άμα είσαι «αναρχικός» πρέπει να πετάς. Δεν έχει γιατί. Αυτός ο κομφορμισμός, η απουσία αυτοκριτικής που χαρακτηρίζει αυτές τις ομάδες, αποτελούν περίτρανες αποδείξεις ότι, ανεξάρτητα με το τι οι ίδιοι νομίζουν, είναι γνήσια τέκνα της ελληνικής κοινωνίας. Σε αυτό επίσης συνηγορούν η συνήθης από μέρους τους αναπαραγωγή ιεραρχικών σχέσεων, μάτσο συμπεριφορών κ.ο.κ. Το μόνο που τελικά μένει να τους «ξεχωρίζει» είναι οι διάφοροι ενδυματολογικοί κι άλλοι κώδικες. Όμως για την lifestyle υποκουλτούρα θα μιλήσουμε μιαν άλλη φορά.

Έχοντας μεγαλώσει σε αυτήν την κοινωνία είμαστε όλοι διαπαιδαγωγημένοι από το θέαμα και οι μιλιταντιστές δεν αποτελούν εξαίρεση. Ίσως αυτοί οι τελευταίοι να είναι λίγο περισσότερο. Δεν εξηγείται αλλιώς η έκδηλη προθυμία τους να ετεροκαθοριστούν με βάση την εικόνα που προβάλλεται για αυτούς από τα μέσα, να ταυτιστούν με την καρικατούρα του «κουκουλοφόρου». Είναι νομίζουμε αυτονόητο πως κανείς δεν θα ασχολούταν με τις ενέργειες τους δίχως την αναπαραγωγή τους από την τηλεόραση, τους «αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους». Οι εμπρηστικές επιθέσεις συνυπάρχουν στα δελτία ειδήσεων αρμονικά με την ασημαντότητα, με τους μικροδημαγωγούς, με τους «διανοούμενους» και καλλιτέχνες που «αναλύουν» και «κατανοούν». Γίνονται αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης από όλο το φάσμα της κεντρικής «πολιτικής» σκηνής. Από τα κόμματα εξουσίας ως το ΣΥΝ και το ΛΑΟΣ και αξιοποιούνται ποικιλοτρόπως στην διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Θα υποθέσουμε ότι οι δράστες παρακολουθούν ικανοποιημένοι νιώθοντας τον κόσμο να περιστρέφεται γύρω τους. Ορθώς. Μόνο που πρόκειται για τον κόσμο του θεάματος.

Οι πρόσφατες επιθέσεις έγιναν ως ένδειξη αλληλεγγύης στους εξεγερμένους κρατούμενους. Άλλοτε γίνονται για αλληλεγγύη στους μετανάστες. Πάντοτε όμως στο όνομα τρίτων. Οι εργολάβοι της βίας, ως άλλοι μασκοφόροι ζορό, αποδίδουν δικαιοσύνη «στο όνομα των αδυνάτων». Δεν είναι ψέμα ότι οι ενέργειες τους γνωρίζουν σημαντική αποδοχή. Διαφορετικά δεν θα υπήρχαν. Κανένα πρόγραμμα δεν εξακολουθεί να παίζει, όταν δεν έχει θεαματικότητα. Πολλοί είναι αυτοί που επικροτούν λέγοντας «Καλά τους έκαναν». Το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» ικανοποιείται. Η λέξη κλειδί είναι η εκτόνωση. Η πεμπτουσία της θεαματικής διαδικασίας. Στην συνέχεια ο ίδιος τηλεθεατής μπορεί να γυρίσει κανάλι στην Ζούγκλα του Μάκη και να αναφωνήσει : Μπράβο Μάκη! Ξεσκέπασε τα λαμόγια!

Είμαστε ενάντια στον φετιχισμό της βίας. Από πολιτικής σκοπιάς κρίνουμε τις ενέργειες αυτού του τύπου παντελώς άστοχες. Το μόνο που επιτυγχάνεται με αυτές τις πρακτικές είναι να εντείνεται η σύγχυση να δίνεται λαβή στους ανεκδιήγητους θαμώνες των τηλεοπτικών παραθύρων να αναπτύσσουν τις θεωρίες συνομωσίας τους για να στιγματίζουν πολιτικούς χώρους ως «φυτώρια» των τρομοκρατικών οργανώσεων. Να προβάλλεται εν τέλει το αδιέξοδο ως μονόδρομος για όποιον αμφισβητεί την υπάρχουσα κοινωνική θέσμιση. Προφανώς ανάμεσα σε όσους επιλέγουν αυτήν την «έμπρακτη προπαγάνδα» οι περισσότεροι είναι καλών προθέσεων όμως, για να αναπαράγουμε το γνωστό κλισέ, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Σίγουρα υφίστανται στην καθημερινότητά τους βία, στον εργασιακό χώρο, ενδεχομένως να υπήρξαν θύματα της αστυνομικής βίας στις πορείες. Το ζητούμενο δεν είναι να ψάχνει κανείς ελαφρυντικά για την δικαιολόγηση της αντίληψης «βία στην βία». Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός κινήματος αμφισβήτησης του οποίου η ανάπτυξη, ανάμεσα στα πάμπολλα άλλα εμπόδια συναντά την λενινιστική λογική της πρωτοπορίας και την συνωμοτική δράσης των αναρχικών που ελάχιστα μοιάζουν να έχουν αντλήσει από τους κλασσικούς του αναρχισμού, θυμίζοντας μόνο τον Νετσάγιεφ. Οι σοβαρές ενστάσεις μας πάνω στο ζήτημα της «επαναστατικής» βίας δεν έχουν ως αφετηρία τους τα όρια της νομιμότητας αλλά πηγάζουν από την τοποθέτηση μας απέναντι σε όποιον επιδιώκει να υποκαθιστά την κοινωνία και να δρα στο όνομά της. Γιατί για εμάς η επανάσταση είναι η ρητή επαναθέσμιση της κοινωνίας, που συντελείται από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της ή στην πλειοψηφία της. Εφόσον μιλάμε για πρωτοπορίες έχουμε να κάνουμε με πραξικόπημα.

Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας

www.aytonomoikerkyras.blogspot.com

aytonomoikerkyras@yahoo.com

Γενικότερα διαβάζοντας τέτοια κείμενα χαίρομαι, χαίρομαι γιατί βλέπω και άλλους ανθρώπους να διατηρούν μία οξυδέρκεια αρκετά δυσεύρετη στους καιρούς που ζούμε. Χαίρομαι επίσης γιατί μέσα σε μερικές γραμμές τοποθετούνται ξεκάθαρα πάνω σε μία σειρά ζητημάτων. Ζητήματα που όλα προσωπικά τα κρίνω καίρια προς συζήτηση -αν είναι κάποτε σε αυτή τη χώρα να επαναδημιουργηθεί ένα σοβαρό επαναστατικό κίνημα.

Το ζήτημα της βίας, το ζήτημα της διαμεσολάβησης, το ζήτημα αντιπροσώπευσης, το ζήτημα της πρωτοπορίας της σχέσης δηλ. πολιτικού υποκειμένου και κοινωνίας, το ζήτημα της ευθύνης, το ζήτημα του δημόσιου χώρου όλα αυτά τα ζητήματα που η ιδεολογία τα έχει λύσει αλλά η επαναστατική θεωρία αντιθέτως οφείλει να συζητάει διαρκώς, προσωπικά τα κρίνω πολύ κεντρικά

Κατά την γνώμη μου δεν χρειάζεται και πολύ να ψάξει κανείς για να δει που οι σύντροφοι έχουν δίκιο. Αρκεί μία βόλτα στα thread του indymedia (πχ. ας πούμε όσον αφορά τις φοιτητικές διαδηλώσεις) για να δει κανείς μία εντελώς άστοχη πρακτική σε σχέση με τα ΜΜΕ. Το πλήθος των σχολιών και των συζητήσεων για τις φοιτητικές διαδηλώσεις δεν αφορούσε αυτές καθαυτές αλλά την αναπαράσταση τους απο τα ΜΜΕ. Πιο πολλά διάβαζε κανείς για τον Πρετεντέρη, παρά για το πως ήταν η διαδήλωση.

Ωστόσο, αν και στα περισσότερα έχουν σχεδόν απόλυτο δίκιο κάπου διαπράττουν ένα σφάλμα. Δεν χρειάζεται το κράτος να βρει λαβές στις εμπρηστικές επιθέσεις προκειμένου να έρθει αυτό να μας δικαιολογήσει το αίσθημα τις ασφάλειας. Όποια μορφή αντι βίας και να χρησιμοποιήσουν οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευομένοι πάντα θα κρίνεται στο συγκεκριμένο επίπεδο από το κράτος. Άλλωστε όλες οι βίες πέρα από τη δική του ειναι εξορισμού παράνομη. Εδώ είχε πνιγεί το κέντρο από τα δακρυγόνα και όλοι απειλούνταν στα τηλεπαράθυρα.

Με πιο απλά λόγια, όσοι αντιστέκονται πάντα θα κατηγορούνται και πάντα θα χαρακτηρίζονται διάφορα από ληστές και δολοφόνοι μέχρι εν δυνάμει τρομοκράτες. Στο βαθμό που ο συσχετισμός δυνάμεων επιτρέπει στα αφεντικά να το κάνουν. Ας πούμε αν αύριο μεθαύριο οι συσχετισμοί γίνουν ακόμα χειρότεροι θα μπορούσαμε να δούμε εργαζόμενους που ζητάνε μία αύξηση να κατηγορούνται για τρομοκράτες. Αυτό δε σημαίνει βέβαια, ότι δεν κάνουμε τίποτα που να δίνει λαβή στο λόγο της κυρίαρχης ιδεολογίας. Οι σύντροφοι μάλλον δεν εννοούν αυτό ομώς, αλλά το επιχείρημα βρίσκεται σε λάθος δρόμο. Μιας και ο δρόμος αυτός οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην επίκληση της νομιμότητας.

Για μένα είναι προφανές ότι η νομιμότητα ή όχι δεν είναι κανενός είδους κριτήριο για μία δράση. Άλλωστε μέσα στην σημερινή αλλοτρίωση του υπάρχει ένα σύνθημα που αυτό λέει “Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”… (Η σημερινή αλλοτρίωση αυτού του συνθήματος βρίσκεται στο να φωνάζεται για 2 ευρώ παραπάνω από συνδικαλιστές γραφειοκράτες…).

Αυτά.

Ένα Φάντασμα Πλανιέται…

Μετά από μία πραγματική δύσκολη μέρα στη δουλειά (βέβαια τώρα που το σκέφτομαι -οι περισσότερες δύσκολες είναι…) σχολώντας έκατσα να χαζέψω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Ομολογώ εδώ ότι οι αγαπημένες μου εφημερίδες απο πλευράς πρωτοσέλιδων είναι αυτές οι κουτσομπολίστικες που τις μελετάω με ένα αξιοπρόσεκτο ενδιαφέρον. Θεωρω ότι είναι πραγματικά πολύ μπροστά για μία σειρά από λόγους. Πιθανά ένας σαν εμένα που έχει “εντρυφήσει” στην καταστασιακή θεωρία περί του θεάματος, και είναι φορέας όλης της σουρεαλιστικής και ντανταιστικής παράδοσης, βρίσκει σε αυτά τα πρωτοσέλιδα μερικά πολύ λαμπρά πράγματα.

Χώρια την κοινωνονιολογική μελέτη και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που προκύπτουν από τα ζητήματα που παρουσιάζουν.

Έτσι λοιπόν σήμερα διάβασα σε 2 από αυτές τα εξής: ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ (η τάδε διαγωνιζόμενη κόλλησε ανεμοβλογιά και έχουν πανικοβληθεί όλες) στη μία και στην άλλη δίπλα σε μία ολοσωμη φωτογραφία ενός μοντέλου ΜΕ ΑΠΕΙΛΗΣΕ Η ΑΝΟΡΕΞΙΑ.

Χώρια το αστείον του πράγματος για τον τρόμο στα καλλιστεία από την ανεμοβλογιά και την απειλητική ανορεξία που κυκλοφορεί οπλισμένη και απειλεί τον κοσμάκη, άρχισα καθώς κατέβαινα προς το σταθμό να σκέφτομαι διάφορα. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ο William Burroughs και οι αναφορές του στα ζητήματα των ασθενειών, της ομορφιάς, του σεξ και των τεχνικών χειραγώγησης. Έπλασα στο ζαλισμένο απο την κούραση και τον λίγο ύπνο μυαλό μου ένα μπαροουζιακό διήγημα. Όπου στο κοντινό μέλλον όλος αυτός ο κόσμος του θεάματος έχει αποκοπεί τόσο από την κοινωνική ζωή ζώντας σε αποστειρωμένες γυάλες όπου πια το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει αποδυναμωθεί από την αποστείρωση. Ακτιβιστές ενάντια στον έλεγχο των ΜΜΕ εξαπολύουν βιολογικές επιθέσεις μολύνοντας τα βαμβάκια του ντεμακιγιάζ με τον ιό της ανεμοβλογιάς μολύνοντας ολόκληρα στούντιο και απειλώντας με κατάρρευση όλο το σύστημα χειραγώγησης.

Μετά σκέφτηκα πως είναι δυνατόν ένας πραγματικός άνθρωπος με πραγματικά προβλήματα να δίνει χρήματα για να αγοράσει αυτές τις βλακείες. Μετά σκέφτηκα α. ότι ακριβώς πραγματικός κόσμος με πραγματικά προβλήματα αγοράζει αυτά τα πράγματα μπας και ξεχαστεί και β. ότι υπάρχει κόσμος που δίνει χρήματα για ακόμα πιο ηλίθια πράγματα. Οπότε έλυσα την απορία μου μόνος μου. Ευχαριστώ.

Και η τελευταία και πιο σημαντική νομίζω σκέψη μου ήταν αλήθεια άραγε πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι όλες αυτές οι βλακείες περί lifestyle και τα λοιπά να καταρρεύσουν, να νικηθούν, να πολεμηθούν. Και κυριώς πώς;

Με αυτά και με αυτά έφτασα στο σταθμό του τραίνου όπου άρχισα να σκέφτομαι πιο σημαντικά ζητήματα από το να χαρίσω στην ανθρωπότητα ένα λαμπρό διήγημα και μερικά φιλοσοφικά ή μη ερωτήματα…

Να φάω τορτελίνια ή να τηγανίσω δύο αυγά;

Περί εθνικισμού, πατριωτισμού και άλλων πλεούμενων στο βούρκο του μεταμοντερνισμού

Εδώ και αρκετό καιρό ανάλωσα τις μικρές μου θεωρητικές δυνάμεις σε δύο διαλόγους στο ιστολόγιο (sic!). Από εκείνους τους διαλόγους μεταφέρω εδώ ενα σχόλιο μου που νομίζω ότι μπορεί να σταθεί και μόνο του. Οι δύο διάλογοι είναι εδώ και εδώ. Επίσης όποιος θέλει μπορεί να δει και εδώ μία ακόμα πιο αναλυτική τοποθέτηση επί αυτών αλλά και άλλων ζητημάτων.

Τα ζητήματα γύρω από το έθνος για μένα είναι εξαιρετικά απλά. Μπορείτε να με αποκαλέσετε ότι θέλετε. Από μαλάκα μέχρι πράκτορα του ιμπεριαλισμού.

Όποιος έχει καταφέρει να κάνει πέρα τα 1456344 πέπλα της ιδεολογίας που σκεπάζουν αυτό το θέμα πιθανά να βλέπει το ζήτημα με την ίδια απλότητα που το βλέπω και εγώ.

1. Έχω μία κοινωνική, οικονομική και πολιτική θέση σε ένα συγκεκριμένο εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό σύστημα. Με εκμεταλλεύονται και κυριαρχούν πάνω μου. Ποιοι; Αφεντικά και διευθυντές. Το κράτος και οι μηχανισμοί του.

2. Από αυτό απορρέουν μία σειρά συμπερασμάτων. α. Ο εχθρός μου είναι ΟΛΑ τα αφεντικά αυτού του κόσμου. β. Σύμμαχοι μου με την έννοια ότι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμένα είναι οι εκμεταλλευόμενοι και οι κυριαρχούμενοι ΟΛΟΥ του κόσμου. γ. Καμία κοινωνική πολιτική και οικονομική θέση ωστόσο δεν είναι ικανή απο μόνη της να εξασφαλίσουν αυτή τη συμμαχία. Και οι μπάτσοι παιδιά του λαού είναι. Αυτό δεν τους κάνει συμμάχους μου γιατί έχουν ΕΠΙΛΕΞΕΙ να πράξουν διαφορετικά.

3. Η εθνική ιδεολογία τα τελευταία 100 χρόνια είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΧΘΡΙΚΗ για κάθε απελευθερωτικό πρόταγμα. Το μόνο που κατάφερε να κάνει ήταν να πείσει τους εκμεταλλευόμενους να σφαχτούν για τα αφεντικά τους.

4. Εγώ δεν ξεχνάω και δεν πρόκειται να ξεχάσω 30 χρόνια εκμετάλλευσης και καταπίεσης και να δώσω τη ζωή μου αμα λάχει για να συνεχίσει το κέθε αφεντικό και ο κάθε διευθυντής να με εκμεταλλεύται.

5. Ο ηττημένος αντιμπεριαλισμός με σαφή καταγωγή από τον λενινισμό, που ψάχνει να βρει αδύναμους κρίκους στην καπιταλιστική κυριαρχία έχει σήμερα καταντήσει ένα ηλίθιο αστείο. Όποιος θέλει να αναζητήσει αιτίες αυτής της νεότευκτης ιδεολογίας ας τις αναζητήσει εκεί. Δεν είναι καθόλου περίεργο όπου από την ίδια πολιτική μήτρα αυτή του αυτόνομου λενινισμού της δεκαετίας του ’80 (η παλιά Ρήξη) προέρχονται δύο εντελώς διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις.
Μία που λέει “έλληνας σημαίνει δολοφόνος” και μία άλλη που λέει “έλληνας σημαίνει αντίσταση στον ιμπεριαλισμό”. Και οι δύο απόψεις χρησιμοποιούν τον ίδιο τύπο για να ερμηνεύσουν την σημερινή κατάσταση. Ψάχνουν να βρούν αδύναμους κρίκους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Αυτό που ήταν λάθος το 1910 100 χρόνια μετά είναι μαλακία.

6. Επανειλλημένως έχουν κατηγορήσει τους/τις συντρόφους-ισσες και εμένα ότι αυτά που λέμε είναι “ουτοπικά” μη “πραγματοποιήσιμα” δεν “δεν έχουν κανένα νόημα στις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες” και άλλα ωραία. Πρώτον, τίποτα δεν είναι εφικτό από τη στιγμή που κανένας δεν θέλει να το κάνει (και άρα προσπαθείς να πείσεις τους ανθρώπους να το κάνουν…) και δεύτερον επειδή έχω ακόμη καθρέφτη στο σπίτι μου θέλω αφού έχω βουρτσίσει τα δόντια μου να κοιτάω και να βλέπω κάποιον που δεν υποστηρίζει σφαγές και πολέμους στο όνομα των αφεντικών μικρών ή μεγάλων αντιιμπεριαλιστικών ή όχι.

7. Οι κινήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν πάντα ενιαίες και όσο προχωράει η καπιταλιστική κυριαρχία ολένα και πιο ενιαιές θα γίνονται (π.χ. οι επαναστάσεις μετά το 1917 και η παγκόσμια αναταραχή του ’60). Αυτό είναι το μικρό κομμάτι που αφορά τις αντικειμενικές συνθηκες. ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν και οι υποκειμενικές συνθήκες, δηλ. η δράση των πολιτικών υποκειμένων. Αυτό θα φέρει η όχι την κοινωνική αλλαγή.

8. Τακτικός μου στόχος αυτή την στιγμή δεν είναι η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση ΦΥΣΙΚΑ. Τακτικός μου στόχος είναι να ξανακάνω (όχι μόνος μου φυσικά, ευτυχώς είμαστε αρκετοί διατεθιμένοι σε αυτό) το πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης επίκαιρο.

9. Ως εκ τούτου το κάλεσμα να ενωθώ μαζί με τα αφεντικά μου για να μην γίνει η χώρα “μου” προτεκτοράτο, όταν διατυπώνεται με αριστερά επιχειρήματα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της ΠΑΝΤΕΛΟΥΣ ΗΤΤΑΣ και ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ μιας θεωρίας που κάποτε έλεγε ότι ήταν επαναστατική. ΗΤΤΑ γιατί αδυνατεί να δει τους καινουριους ανταγωνισμούς που εκδηλώνονται σήμερα και χρεωκοπία γιατί ανατρέχει στο καταφύγιο της ιδεολογίας. Προκειμένου να ερμηνεύσει η ιδεολογία αυτό που δεν μπορεί η πραγματικότητα.

10. Λυπάμαι, άλλα όπως είναι πολύ φυσικό όλα τα παραπάνω δεν σηκώνουν συζήτηση. Αποτελούν το οντολογικό συστατικό μίας πολιτικής θεωρίας και πράξης. Ως εκ τούτου μόνο πόλεμος μπορεί να υπάρξει.

Φεμινισμός;

Η παραπάνω φωτογραφία έχει τραβηχτεί τη δεκατία του ’30 στις ΕΠΑ. Είναι έξω από ένα εργοστάσιο όπου οι απεργοί εργάτες και εργάτριες συγκρούονται με την αστυνομία. Αυτή η φωτογραφία είναι μία από τις πιο όμορφες φωτογραφίες “συγκρούσεων” που έχω δει. Σε πρώτο πλάνο μερικές εργάτριες (προσέχτε τις λεπτομέρειες… όλες φοράνε τακούνια, κρατάνε από μία πέτρα και από ένα ξύλο και φοράνε τα μαντήλια τους μάλλον λόγω των καπνών…). Από το ’30 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλές μα πάρα πολλές χρονιές. Έχουν μεσολαβήσει τα κινήματα των ταυτοτήτων (σεξουαλικών, φυλετικών, πολιτισμικών κλπ.) των δεκαετιών ’60 και ’70, έχει μεσολαβήσει η ακμή και η παρακμή του κράτους πρόνοιας, έχει κυλήσει στο αυλάκι πολύ αίμα και πολύ μελάνι.

Πριν από δύο μήνες περίπου έγινε στην Αθήνα μία εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Αλληλληγγύης στους Αγώνες στο Ζαγκλιβέρι, όπου μίλησαν για το τι συμβαίνει σε εκείνη τη γωνιά της χώρας, 2 γιατροί μέλη της Σύσκεψης Εργαζομένων του ΚΥ Ζαγκλιβερίου και 3 γυναίκες της Επιτροπής Κατοίκων της Γερακαρούς. Δεν θα σταθώ καθόλου στην ενημέρωση για το τι ειπώθηκε, ποια είναι η κατάσταση εκεί κλπ. Πολλά πράγματα άλλωστε μπορείτε να τα δείτε και εδώ. Θα σταθώ όμως πολύ περισσότερο σε αυτές τις 3 γυναίκες.

Τρεις γυναίκες της ελληνικής “επαρχίας” σε ένα χωριό λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, χωρίς καμία πολιτική εμπειρία αγώνα. Κατέβηκαν στην Αθήνα (κάποιες για πρώτη φορά), και στάθηκαν μπροστά σε ένα ακροατήριο 100 και πλέον ανθρώπων: αριστερών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών, που όπως αποδείχτηκε δεν είχαμε σαν ακροατήριο να τους πούμε ΤΙΠΟΤΑ.

Την αρχική μας περιέργεια διαδέχτηκε η έκπληξη, την έκπληξη μας την διαδέχτηκε η αμηχανία. Την αμηχανία μας την διαδέχτηκε η χαρά. Γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να δίνουν ένα καθημερινό αγώνα ενάντια στις μικρές και μεγάλες εξουσίες της περιοχής, (από τους ντόπιους κομματάρχες μέχρι τον Ψωμιάδη), γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να σπάνε στην πράξη τα στεγανά του ρόλου τους, γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες να μιλάνε και όλη η αριστερά να το ΒΟΥΛΩΝΕΙ. Γιατί βλέπαμε τρεις γυναίκες και ξέραμε ότι δεν ηταν τρεις γυναίκες μόνο, αλλά ένα κομμάτι μιας τοπικής κοινωνίας εργαζόμενοι, εργαζόμενες, συνταξιούχοι, γέροι και γριές, που κατέβαιναν στο δρόμο, κόλλαγαν ανακοινώσεις, έκλειναν δρόμους, έκαναν διαμαρτυρίες στη Θεσσαλονίκη και στο Λαγκαδά. Και ότι αμα λάχει πηγαίνανε στον Ψωμιάδη (που όλη η Ελλάδα του γλύφει τα αρχίδια), και σταθήκανε με αξιοπρέπεια και απαιτητικά απέναντι του. Με τη δύναμη που έχεις άμα ξέρεις ότι είσαι κομμάτι ενός αγώνα. Και αμα λάχει τον “φτύνεις” και στα μούτρα.

Είναι πάρα πολλά αυτά που μπορεί να πει κανείς, και για την εκδήλωση και για τον ίδιο τον αγώνα εκεί πάνω. Και μένουν να ειπωθούν, όχι από εμένα και απο εδώ αλλά από διαδικασίες και σε πραγματικό χρόνο.

Τί σχέση όμως έχει η φωτογραφία από πάνω τραβηγμένη 80 χρόνια πριν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα δυτικότερα με το Ζαγκλιβέρι; Με το Ζαγκλιβέρι πιθανότατα καμία. Έχει όμως με το φεμινισμό και τις φεμινίστριες. Εγώ εδώ θέλω απλά να θυμήσω. Ότι ο φεμινισμός ή είναι μέρος ενός συνολικού επαναστατικού κινήματος (όπως το 1900-1920 και το 1960-1980) ή δεν είναι τίποτα. Με άλλα λόγια: ο φεμινισμός είναι κομμάτι και χαρακτηριστικό του ευρύτερου επαναστατικού κινήματος. Από μόνος του είναι απλά ένα ακόμα μεταρρυθμιστικό πρόταγμα.

ΥΓ. Κατα τ’ άλλα κάποιοι σύντροφοι και συντρόφισσες προτίμησαν να κατέβουν 400 χλμ νότια για να καταδικάσουν την πατριαρχία και το ρατσισμό στην Αμάρυνθο, παρά να ασχοληθούν λίγο με κάτι που γίνεται μισή ωρα από την πόλη τους. Μπράβο, σπουδαία πολιτική τακτική.